Een nieuw jaar, en nog steeds geen dak gevonden. Verloren tussen de schreeuwende massa, iedereen wil, maar niemand kan.

Ja, de huizen prijzen zijn eindelijk weer aan het zakken. Maar dat komt stiekem ook alleen maar omdat iedereen die kon kopen het netjes voor 1 jan 2023 heeft gedaan, om de hogere hypotheekrente te ontduiken.

Ja, er wordt hard gewerkt aan nieuwbouw. Maar ook hier is het mooie koppen in de krant, en helaas nog niet echt de optie om een huisje te krijgen.

Nee, ik heb de hoop nog niet opgegeven. Maar ik heb wel besloten om hem alleen nog maar te verluisteren, in stille gangen, bijna onhoorbaar, net wanneer niemand kijkt. Om maar te zorgen dat ik een positieve uitkomst niet afschrik.

Nee, mijn strijdbijl is nog niet begraven. Mijn passie voor een beter heden dan verleden zal blijven. En mijn inzien dat het strijden voor elkaar meer waard is dan het strijden voor mijn eigen haggie, die is ook geenzins verandert.

Gelukkig niet letterlijk, maar wel in de figuurlijke zin, tussen het wal en schip. Ergens tussen mijn 10de verjaardag en nu, is mijn leven de dans ontsprongen van het 'gewone burger leven'. Of, zoals mijn oma altijd zei: "Je kiest niet voor de makkelijke weg, maar je komt zo wel de mooiste dingen tegen".

Nu ben ik het er mee eens dat ik schitterende dingen tegen kom, prachtige avonturen beleef en alles behalve een saai leven heb. Maar de andere helft is ook waar, het is niet makkelijk.

Soms kijk ik om me heen en dan denk ik: "heb ik ergens een vak gemist op de middelbare school, heeft iemand me ooit vergeten een boek te geven. Waarom lijkt iedereen te weten hoe ze het leven 'normaal' moeten ondergaan, en waarom weet ik mezelf niet in dat keurslijf te passen?"

Ken je dat moment dat je terug kijkt en ineens door hebt dat de tijd voorbij is gevlogen? Dat overkwam mij deze week. Een ontzettende hoeveelheid gebeurtenissen heeft zich voltrokken, ik woon nu op een zeiljacht; de winter was koud en vermoeiend; de was doen is nog steeds een uitdaging; bedrijf is nu gevestigd in de Vechtclub (Utrecht); maar ik ben gelukkig nog steeds officieel dakloos.

Althans, nu ben ik nog officieel dakloos, maar ik moet binnenkort weer de molen in om mijn briefadres te laten verlengen. Wat een fijn vooruitzicht, zware gesprekken met stijve ambtenaren, die vooral verwachten dat ik eropuit ben om fraude te plegen. En bij de eerste aanvraag hebben ze al laten weten dat ze de tweede keer nog strenger gaan zijn.

Om nog maar niet te beginnen over het mijn huidige wens: officieel wonen op mijn boot. Maar dat is een volgende saga!

Het avontuur van een haven vinden is tot een mooi einde gekomen. Huizen, daar verblijf ik nu. Natuurlijk niet officieel, want dat mag niet! Je mag niet zomaar op een boot wonen.

Dat is dan ook de volgende stap: er wonen veel mensen op een boot, en zijn daar heel tevreden mee. Waarom mag het dan niet?

Hier zijn een aantal redenen voor, maar de voornaamste is dat de plekken waar deze boten liggen zijn bedoeld voor recreatie. En omdat er zoveel mensen in dit piep kleine landje wonen, is het essentieel om elke vierkante meter te benoemen met een doel, want als we dat niet deden, zouden we nergens meer kunnen ontspannen, recreëren en plezier beleven.

Ook is het in Nederland het geval dat een woning aan bepaalde eisen moet voldoen, zoals oppervlakte en gemakken. Zo moet een woning aangesloten zijn op het riool of er is een plaatselijke ontheffing nodig.

Nu zou je denken dat je via een artikel 22 hard kan maken dat je recht hebt op een thuis, en als dat niet geregeld kan worden op een andere wijze dat er een uitzondering gemaakt zou kunnen worden (bijvoorbeeld door een vergunning contra legem). Maar hoe dat moet? Ik heb nog geen idee.

Tussen de duizenden vogels in het net-voor-het-einde-van-de-wereld-links ligt ze, in rust en alleen, dobberend op het water, mijn nieuwe thuis.

De reis is verder gegaan, en nu lig ik met de Karcharia net nergens. De havens die we passeerde hadden geen plek, en de havens die ik belde verderop ook niet. Dus is dit stekje is het geworden voor de week: net nergens. Maar met de zon op het achterdek en een boek in de hand, lijkt dit toch ineens best een verdomd goed idee.

Volgende week wordt het hard zoeken naar een haven waar ik de zomer lang kan blijven, een plek die ik dan letterlijk en figuurlijk mijn thuishaven kan noemen. Zo erg gevestigd en genesteld ben ik al meer dan een half jaar niet geweest, en nu het er bijna is realiseer ik me dat ik het misschien toch wel een beetje heb  gemist.

Heftig weer teistert Nederland, drie stormen die elkaar opvolgen. En de hele tijd ligt de Karcharia onbeschermd aan een kleine steiger op het Noordzeekanaal.

Spannende tijden, nog spannender op de zondag nacht, de laatste storm, de nacht dat ik slaap op het schip. Alles kraakt, de lijnen spannen en trekken aan het schip, de golven gooien haar op en neer, de wind giert langs de mast en duwt haar schuin. De nacht is lang, en mijn slaap wordt elke keer onderbroken, als de storm weer aantrekt en ik zonder pardon naar de andere kant van het bed wordt geslingerd. En dan wakker liggend, twijfel ik of ze het aankan, of de lijnen het niet gaan begeven, of de kikkers van het dek worden getrokken. Maar ook deze strijd word door haar gewonnen!

De motor is ook weer helemaal opgeknapt en bromt weer heerlijk, dus we zijn klaar voor de volgende etappe, van Ijmuiden (Nauerna) naar Muiden. Waar een pracht plekje op ons wacht, naast het slot, aan een rustige steiger, heerlijk even ontspannen. En... eindelijk genieten van mijn nieuwe onderkomen.

Change is good, and it's coming! Na lang zoeken en overwegen heb ik de Karcharia overgenomen, een pracht zeiljacht, en ik ga haar de komende tijd als thuisbasis gebruiken.

Wat een avontuur, zeilend over zee van Scheveningen naar Ijmuiden, bijna twee meter hoge golven vliegen ons om de oren. De schuimkoppen spatten op de boeg stuk en laten een zoute smaak achter op onze tongen. Samen met de huidige eigenaar zeilen we bij Scheveningen de haven uit, met als doel de Sixhaven in Amsterdam.

Rozig en voldaan varen we over het Noordzeekanaal, de zee overwonnen en slechts de laatste loodjes in ons verschiet. Maar zoals vaak bij de laatste loodjes, was het toch zwaar. Toen de wind wegviel en we de motor hadden gestart duurde het maar een paar minuten eer we de brandgeur opmerkte, een paar tellen later trok Merlijn het motorruim open en daar sloegen de vlammen van de motor af. Hij kan het met zijn handen uitslaan, en uiteindelijk hebben we haar veilig aan een stijger kunnen krijgen, hier ligt ze nu nog, in afwachting van een bekwame monteur die de motor nieuw leven in moet gaan blazen.

Oud en nieuw, zonder vuurwerk, zonder drukte, maar wel heerlijk genieten! De vrijheid om te gaan waar je wilt en niet afhankelijk te zijn van een hotel of camping, maar alleen de wegen die ergens naartoe lijden, is fantastisch.

Aan de Normandische kust, nabij Dannes, hebben we een pracht plekje gevonden om heerlijk alleen te genieten van de wissellening tussen 1 en 2; oud en nieuw; verleden en  toekomst. Een nieuw jaar, een nieuw avontuur, afgetrapt met een kampvuur en kruiden wijn. Tussen de duintoppen, in een klein dalletje, uitkijkend over een rustige zee en onder een vonkelende sterrenhemel, liggen we in de gloed van de vlammen ontspannen af te tellen. Terwijl de sterren stuk voor stuk vallen, is op de achtergrond de TOP2000 het nieuwe jaar aan het inwijden.

En de vereiste voorbereiding? Een paar uur op google maps zoeken naar leuke plekjes, en de BBQ achterin de bus zetten. De rest was er al klaar voor!

Zoals iedereen, wil ook ik, nu en dan even helemaal ontsnappen en ontspannen. Maar nu de corona regels het onmogelijk maken er tussen uit te knijpen, is dat best lastig in een bus.

Geen vlucht optie in een warm restaurant, geen veilig gevoel in een hotel lobby, geen echte plek waar ik even, zonder zorgen, mezelf kan zijn. Natuurlijk kan ik mezelf zijn bij vrienden of gewoon op straat, maar het is toch net even anders.

Het was te verwachten dat het ook zwaar zou zijn, en dat is het nu. Hopen dat het binnenkort weer voorbij trekt en de mooie kanten van dit avontuur weer de overhand nemen.

Door het land heen lijken er steeds meer mensen op te duiken wie dezelfde problemen treffen die ik ook ondervind. Het is echt inspirerend om vanuit allerlei richtingen hierop gewezen te worden!

Zo is er bijvoorbeeld Ime, die kon geen huis vinden en is maar in een boomhut gaan wonen. Ook hij hoopt dat de overheid eens gaat inzien dat er andere opties zijn dan maar zoveel mogelijk flats uit de grond stampen.

Nienke kijkt er net iets anders tegenover lijkt. Ze heeft het besluit genomen om het reizende leven wat meer te genieten. Zo reist ze Nederland een beetje af terwijl ze hard aan haar studie aan het werk is.

Ook Caloe (nrc) loopt tegen alle problemen aan waar ik hier ook tegenaan ben gelopen. Zij heeft dan ook echt de wens om op deze wijze haar leven te blijven voortzetten, maar ze is nu (helaas) een vreemdeling voor de staat geworden. Ze laat zich gelukkig niet uit het veld slaan.

Maar ook grote groepen scharen zich achter het probleem en zoeken naar een oplossing, zoals het woonprotest van 12 september in Amsterdam en de woonopstand in Rotterdam op 17 oktober.

Zelfs de banken vinden er ondertussen wat van: De Nederlands Bank, Rabo.

En de verscheidene woongemeenschappen die overal als champignons uit de grond springen, om zo samen een groot huis te kunnen kopen en er samen in te gaan wonen.

Waarschijnlijk zijn het er nog zoveel meer mensen en ideeën waar ik nog niet van op de hoogte ben gebracht. Maar het is alvast echt super motiverend om zoveel mensen te zien die ook de stap hebben durven zetten om hun verhaal de wereld in te slingeren.

Het is even still geweest, but I'm back! Spartelend en strijdend is het gelukt! De ambtenaar die mij graag wilde vermoeden van fraude is bijgedraaid, ik moest wel helemaal door het slijk. Gelukkig mag ik nu officieel dakloos zijn voor (6 maanden)  :D

Nu moet ik zelf zorgen dat ik voor het einde van het termijn een nieuwe aanvraag doe, want anders wordt ik eerst uitgeschreven en dan gezocht. Ergens zou je toch hopen dat ze zelf eerst even een brief zouden sturen om je op de hoogte te stellen dat je termijn bijna voorbij is, maar hun motto is niet 'zo makkelijk als het kan'.

Het is een gekke gewaarwording dat ik nu echt mezelf dakloos kan noemen, en nu dat kan voelt het ook echt. Eigenlijk is het nu pas een beetje eng, mijn stap weg van de norm en naar het abnormale voelt nu gezet. Wie weet waar dit pad naartoe leidt?

En dan komen de koude maanden eraan! Toen ik wakker werd in de bus en het hele dak vol condens zat was het niet meer te ontkennen: ik moet gaan isoleren! Maar dat is een volgend verhaal.

Zowaar, het kan! Een goed gesprek met een ambtenaar waar je iets van wilt hebben. Nu was het natuurlijk niet perfect en duurde het even voordat het een positive draai kreeg. Èn het was nog even nodig om te melden dat het handiger is om gewoon een kamer of huis te vinden om in te gaan wonen, zodat ik me daar kan inschrijven ;)

Maar toen ze door had wat er aan de hand was, dat ik namelijk het briefadres niet bij het Sociaal Plein wil maar juist bij mijn moeder. En dat ik hiervoor alle contracten en formulieren al had ingevuld en ingeleverd. Toen was ze heel erg begripvol en meewerkend, ze snapte zelfs niet waarom ik uberhaupt met haar in contact was gebracht. Ze begon uit zichzelf ook over de bureaucratie en dat het niet altijd makkelijk is om daarmee te werken, echt heel vriendelijk en fijn. Zij zal vaak ook moeite hebben met de harde machine waar ze in werkt!

Ze gaat nu proberen om toch te zorgen dat ik het briefadres kan krijgen bij mijn moeder! Helaas kan ze dat niet zelf doen, en heeft zij het weer gevraagd via de mail aan een collega, maar dat is nou eenmaal hoe het loopt. Dus nog even 'fingers crossed'.

Als je niet naar huis toe gaat, dan mis je ook geen huis. De afgelopen weken heb ik alleen maar power naps gedaan tussen het werk door. Dit om een drietal projecten af te krijgen, maar nu heeft de werkelijkheid mij weer ingehaald.

Mail wisselingen die traag verlopen, ambtenaren die alleen in fraude denken en niet in oplossingen. Tot nu toe heb ik èn geen huis èn ik ben niet officieel thuisloos!

Terwijl de wereld in koor begint te schreeuwen om het probleem van de woningnood eens serieus te nemen. Misschien is het toch handig om eens om tafel te gaan met de mensen die het probleem hebben? Mogelijk is het wel veel eenvoudiger op te lossen?

Neem mijn probleem: geen huis. Maar mijn wens is ook niet om 150m2 huis te krijgen. Kun je bijvoorbeeld wel vijf, tien of 25 tiny houses kwijt in een stuk bos, zonder het bos te 'vernietigen'?

NOS op 3 heeft hier een heerlijk filmpje gemaakt over de woon crisis, duidelijk en toch nog redelijk compact:

(de post image is één van de drie projecten die we hebben gemaakt: een interactieve wand voor mensen met een dubbele beperking (blind en verstandelijk), waar geluiden kunnen worden ontdekt bij de zwarte touch buttons.)

Vanaf het moment dat ik mijn ouderlijk huis gedag heb gezwaaid, heb ik in het buitenland gewoond voor studie en stage, heb ik in een heerlijk herenhuis gezeten via via dat nog niet verkocht kon worden, geslapen op banken van vrienden, en uiteindelijk ben ik anti kraak gaan wonen.

Nu ben ik al 7 fantastische jaren aan het ondernemen, niet voor het geld, maar voor de wereld om me heen. We innoveren onder andere voor blinde en verstandelijk beperkten, en ook om de energietransitie te helpen, en burgers een stem te geven.

En dan komt het moment, je wilt eindelijk echt een eigen stekje, mijn eigen plekje om het vervolg van mijn leven vanaf te starten. Stiekem natuurlijk ook als designer wil ik heel erg graag mijn eigen plekje inrichten en verschillende leuke interactieve onderdelen van mijn huis ontwerpen en bouwen.

Door de tijd heen zijn er steeds meer opties afgevallen zoals huren, dat is of te duur of de wachttijd is meer dan 7 jaar, bij antikraak is de onzekerheid echt niet fijn en je bouwt niks op, en een huis kopen is niet echt een optie in deze markt.

Maar hoe doe je dat in dit land als de huizenmarkt zo onmogelijk is? Tja, de droom: een tiny house, kleine footprint op de wereld en heerlijk leven!

Voor nu is het dus even anders: een leven in een bus, en officieel dakloos :O

Ondanks dat ik ontzettend druk bezig ben met een project, dat makkelijk 90uur per week eist, en al een klein slaap tekort heb, ben ik alsnog tezamen met 10.000 mensen aan het schreeuwen voor woningen. Woningen voor mensen en niet voor winst.

Hier wordt een pleidooi neer gelegd bij de aanwezige (pers) om vervolgens te hopen dat het ergens bij de gezetelde macht naar binnen filtert en mogelijk verandering te weeg brengt. Een omwenteling, een nieuwe stap. Lees hun visie hier: https://woonprotest.nl/de-wooncrisis

Hier staan mensen van all walks of life, en iedereen met het doel om te zorgen voor betaalbare huizen, waar mensen centraal staan en niet de economie.

Maak wonen weer een recht en geen belegging.

Echt geweldig! Wat alleen wel opvalt is dat ergens tegenaan schoppen makkelijk is, maar samen naar een opbouwende oplossing zoeken is, ook hier, best wel moeilijk.

Op 17 oktober is er weer een protest in Rotterdam: https://www.woonopstand.nl/